က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ကြမ္းၿခံကုန္းမွာေပါ့ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ရပ္ကြက္က ၿမိဳ႕သစ္ရပ္ကြက္ ၿမိဳ႕အ၀င္ရပ္ကြက္လို႔
ဆိုရမယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္ေတာ့
ထန္းေတာရပ္ကြက္ကသာ ၿမိဳ႕စ၀င္၀င္ခ်င္းေတြ႔ရမယ့္ရပ္ကြက္ပါ..။
အခုဆိုရင္ ေရစင္နဲ႔ေရတံခါးရွိတဲ့ရပ္ကြက္ေပါ့။ အဲ
က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕သစ္ရပ္ကြက္မွာက ေဘာလံုးကြင္းရွိတာပဲ။ အားကစားကြင္းလို႔ဆိုမလား …. အခုေတာ့ ေအာင္ဆန္းသူရိယလွေသာင္း အားကစားကြင္းေပါ့ဗ်ာ.။
ကြင္းပတ္ပတ္လည္ကို အုတ္နံရံကာထားပါတယ္။ မိန္း၀င္ေပါက္တစ္ေပါက္နဲ႔
ကြင္းေဘးကလမ္းမွာေနတဲ့ ဦး၀င္းၾကည္
အား/ကာ
ဥကၠဌျဖစ္တုန္းက သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာေဖာက္ထားတဲ့ မလြယ္ေပါက္
အဲသေလာက္သာ ၀င္ေပါက္ရွိပါတယ္။ အဲဒီကြင္းမွာ
ေဘာလံုးပြဲရွိရင္ က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္သားေတြက ဘယ္အေပါက္နံရံကေန ဘယ္လိုေက်ာ္တက္၀င္ရမလဲဆိုတာ
သိပါတယ္.။
ရာသီဥတုကင္းစင္ကာလဆိုရင္ေတာ့
အဲဒီေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ ဇာတ္ပြဲေတြက်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ ဇာတ္ပြဲႀကိဳက္တဲ့က်ေနာ္ ရံဖန္ရံခါ
သြားၾကည့္ေလ့ရွိပါတယ္။ မိသားစုနဲ႔သြားၾကည့္တတ္လို႔ပါ။ ျပဇာတ္ၿပီးလို႔ အားလပ္ခ်ိန္ဆို
က်ေနာ့္မိသားစုက ျပန္သြားေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ႏွစ္ပါးသြားၾကည့္ခ်င္လို႔ တစ္ေယာက္တည္း
က်န္ေနရစ္ခဲ့တတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ပါးသြားၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ပါးသြားကတာကို ၾကည့္ခ်င္တာမဟုတ္ပဲနဲ႔
လူရႊင္ေတာ္ေတြရဲ႕ျပက္လံုးေတြကို နားေထာင္ခ်င္တာပါ။ ရီခ်င္တာ
ဟားခ်င္တာပါ။ တခါတခါ
က်ေနာ့္အေမက ေနာက္ပိုင္းဇာတ္ၾကည့္ခ်င္လို႔ မျပန္ေသးရင္
က်ေနာ္ကအေမ့ကို မွာထားပီးေတာ့ ႏွစ္ပါးသြားကာလအတြင္း
အိပ္ပါတယ္။ မင္းသားကၿပီး
သီခ်င္းဆံုးလို႔ လူရႊင္ေတာ္ေတြထြက္လာရင္ ႏိႈးခိုင္းထားပါတယ္။ အေမက တခါတခါ
လူရႊင္ေတာ္ျပက္လံုးမွာ ေမ်ာသြားလို႔
က်နာ္ကို မႏိႈးမိရင္
က်ေနာ္က အေမ့ကိုျငဴစူေလ့ရွိပါေသးတယ္။ အဲသလိုကတည္းက
ဟာသဆိုတာကို က်ေနာ္ႀကိဳက္တတ္တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းဇာတ္ထုပ္ ဆိုတာကိုက်ေနာ္ငယ္ငယ္ကတည္းက
ႀကိဳးစားၾကည့္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွႀကိဳက္လုိ႔မရတာပါ။ အသက္ႀကီးလာလို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေရာက္မွပဲ
က်ေနာ္ႀကိဳက္တတ္လာတာပါ။ အဲလုိမႀကိဳက္တတ္လုိ႔ က်ေနာ္ႀကိဳးစားၿပီး
အိမ္ျပန္ေလ့ရွိပါတယ္။
ေဘာလံုးကြင္းက
အထြက္ က်ေနာ္တုိ႔
ကုကၠိဳလ္ပင္လမ္းထိဆို ၾကားမွာ
သံုးလမ္းေလာက္ျဖတ္ရပါတယ္။ ဒီလိုလမ္းမႀကီးေပၚမွာ က်ေနာ္ရဲ၀ံ့စြာျဖတ္သန္းခဲ့သေလာက္ က်ေနာ္တုိ႔လမ္းထဲကို စ၀င္ရင္ က်ေနာ္ေၾကာက္လာပါတယ္။ ေၾကာက္မယ္ဆုိ
က်ေနာ္တုိ႔လမ္းထိပ္က ကုကိၠဳလ္ပင္က
လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ဖက္စာေက်ာ္လု႔ိ သံုးေယာက္စာေလာက္ရွိမွာပါ။ အဲသေလာက္ကိုႀကီးလုိ႔ က်ေနာ္တို႔လမ္းကိုလည္း
ကုကိၠဳလ္ပင္လမ္းလို႔ နာမည္တြင္တာပါ။ ငယ္ငယ္က က်ေနာ္တို႔ၿမဳိ႕မွာ လမ္းလူႀကီးေတြနာမည္နဲ႔
တတ္ၿပီးေခၚတတ္ခဲ့လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔
လမ္းကို ဦးခ်စ္စိန္္လမ္း ဦးေသာင္းညြန္႔လမ္း
စသည္ျဖင့္ေခၚခ့ဲေပမယ့္ ကုကိၠဳလ္ပင္လမ္းလုိ႔သာ နာမည္တြင္ခဲ့တာပါ။ နာဂစ္ျဖစ္တုန္းကလည္း
အဲဒီ ကုကိၠဳလ္ပင္က
လူအေယာက္(၄၀)ေလာက္
အသက္ကို ကယ္ခဲ့တယ္လုိ႔သိရပါတယ္။ အဲသေလာက္ႀကီးတဲ့ ကုကိၠဳလ္ပင္ပါ။
အဲဒီအပင္ရဲ႕အရိပ္ေအာက္က ေျမျပင္ကြက္လပ္အက်ယ္က က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ေဘာလံုးကန္
ထုတ္စီးတိုး ဂ်င္ေပါက္
သေရကြင္းပစ္ ေဂၚလီရိုက္
အဲသလုိအျပင္ ေဒၚခင္ျမ
မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ ကိုဖိုးလွႀကီးစက္ဘီးျပင္ဆုိင္နဲ႔ အေရးအခင္းၿပီးေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာေတာ့ ၿမဳိ႕အ၀င္
စစ္ေဆးေရးဂိတ္အျဖစ္ စစ္သားေတြေျခရႈပ္ခဲ့ေသးပါတယ္။ ရပ္ကြက္မီးကင္းကလည္း အဲဒီအပင္ေအာက္မွာပါပဲ။
မီးကင္းနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ရယ္စရာအျဖစ္ေလးတခုရွိခဲ့ပါေသးတယ္။
ရပ္ကြက္ထဲမွာ
မိညွက္ဆိုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔လမ္းအစြန္ လယ္ကြင္းစပ္နားက
ရိုးစပ္မွာ တဲထိုးေနပါတယ္။ သူေနလုိ႔
ေနာက္အိမ္ေျခမဲ့ေတြကလည္း အဲဒီနားမွာ
တဲထိုးပီးေနလိုက္ၾကတာ က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ
မိညွက္တန္းလ်ားလို႔ေတာင္ နာမည္တြင္သြားပါတယ္။ အဲဒီမိညွက္ကလည္း
ကေလးေတြမ်ားေမြးလုိက္တာ နည္းတာမဟုတ္လို႔ ရွင္ေမြးလြန္းဘြဲ႕ယူသူပါ။
ေမြးထားတဲ့ကေလးတုိင္းဟာ နံနက္စာ
ညစာကို ေဒၚခင္ျမမုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔သာ ပီးပါတယ္။
ထမင္းမခ်က္ပါဘူး။ မိညွက္ေယာက္က်ား ခါလာႀကီးက
ကုလားပါ။ ႀကံဳရာက်ပန္းအလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ပညာမတတ္ပါဘူး။ ရသမွ်ပိုက္ဆံ
မိညွက္ကိုေပးေတာ့ မိညွက္က
ရင္ဘတ္ထဲထည့္သိမ္းတာပါပဲ။ မုန္႕ဟင္းခါးဖိုးရွင္းရင္ေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲက
ႏိႈက္ထုတ္ရတာပါ။ ေျပာခ်င္တာက
မိညွက္ေယာက်္ား ခါလာႀကီး
မီးကင္းေစာင့္တာပါ။ က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္ေခတ္က တစ္အိမ္တစ္ေယာက္ႏႈန္းနဲ႔ တညကို
ေလးငါးအိမ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္တယ္။ မီးကင္းေစာင့္ရပါတယ္။ မီးကင္းဆိုေပမယ့္
လံုၿခံဳေရးကင္းပါ။ ညစဥ္
(၇)နာရီေလာက္
စတင္ ခ်က္အင္၀င္ရပီး တစ္နာရီတခါ
အခ်ိန္ကိုက္ သံေခ်ာင္းေခါက္ေစပါတယ္။ ခါလာႀကီးကလည္း ပံုမွန္အငွားေစာင့္ပါတယ္။
အငွားဆိုတာ အလွည့္က်အိမ္က မေစာင့္ခ်င္လုိ႔
သူ႔ကို ပိုက္ဆံေပးအငွားေစာင့္ေစတာပါ။ သူကလည္း
၀င္ေငြရဖုိ႔ ညတုိင္းေစာင့္ပါတယ္။ တညမွာေတာ့
ကိုးနာရီ သံေခ်ာင္းကို
ဆယ္ခ်က္ေခါက္လုိက္ပါတယ္။ ““ ေဒါင္
ေဒါင္ …ေဒါင္ေဒါင္.””
ဆယ္ခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုးတခ်က္ကို
“ေဒါင္” လို႔တစ္ခ်က္တည္းေခါက္ပီး သိမ္းရမွာပါ။
သူက ဖီးတက္သြားတယ္ထင္ပါတယ္ “ေဒါင္..ေဒါင္.”
ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါကိုသတိထားမိတဲ့ ေဘးနားက လွဲအိပ္ေနတဲ့
ထန္းေတာက တစ္ေယာက္ထင္ပါတယ္။ ထေျပာပါတယ္။ “မင္းေခါက္တာ
တစ္ခ်က္ပိုသြားပီ.. တစ္ခ်က္ျပန္ႏုတ္လုိက္”
တဲ့ “ ေဒါင္
” ကနဲခါလာႀကီးက ေနာက္တခ်က္ထုလုိက္ပါတယ္။ ကဲ
ဘယ္ႏွခ်က္ျဖစ္သြားပီလဲ စာရႈသူ။
ဟုတ္ကဲ့ ဆယ့္တစ္နာရီထိုးသြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ခါလာႀကီးကေတာ့ သတိမျပဳမိေသးပါဘူး။
ဘန္ကာထဲမွာ ရန္သူေၾကာက္လ႔ိုအိပ္ေနတဲ့ စစ္သားက
ဘယ္သူလဲကြ ဆိုၿပီးေတာ့
ေသာင္းက်န္းပါေတာ့တယ္။ ေတာ္ပါပီ
ဟာသေလးေတာင္ ပ်က္ေတာ့မယ္။
ေျပာခ်င္တာက
အဲဲဒီကုကိၠဳလ္ပင္ပါ။ အဲလို
မနက္ေလးနာရီေလာက္အခ်ိန္ လမိုက္ညနဲ႔ႀကံဳပီး က်ေနာ္ တခါေလာက္
အရဲစြန္႔ျပန္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ
လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေရွ႕ဆန္႔တန္းပီးလမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ လက္ဆန္႔လိုက္
ေလးဘက္ကုန္းလုိက္ တြားသြားလိုက္နဲ႕ ပိန္းပိတ္ေအာင္
ေမွာင္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးမွာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းေပါ့။ ေမွာင္သမွကတၱရာက အဖုိးေခၚရေလာက္ပါတယ္။
မ်က္လံုးပိတ္ထားတာမွ လင္းဦးမယ္ဗ်ာ.။
ေတာ္ေသးတယ္ အဲဒီအခ်ိန္က်ေနာ့္ကို ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြ မျမင္ၾကလုိ႔။
ျမင္လို႔ကေတာ့ ေစာက္ရွက္ဗ်ာ။ ခုလိုႀကီးမွေတာ့
မရွက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒလို
ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္း အေတြ႔အႀကံဳပီးကတည္းက က်ေနာ္ေနာက္ဆို
မုိးလင္း ဇာတ္ထုပ္ႀကီးပီးတဲ့အထိ ေနပါေတာ့တယ္။
ဇာတ္ထုတ္ႀကီးပီးလုိ႔ မိုးမလင္းေသး
အလင္းေရာင္မထြက္ေသးဘူးဆိုရင္ေတာင္ က်ေနာ္အိမ္မျပန္ေသးပါဘူး။ ပရိသတ္
မက်န္ေတာ့တဲ့ ဇာတ္ပြဲထဲက
အမိႈက္ေတြျပန္႔က်ဲေနတဲ့ဖ်ာေတြထဲက အသန္႔ဆံုးဖ်ာတစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ က်ေနာ္အိပ္လုိုက္ပါေတာ့တယ္။ မၾကာခင္
မိုးလင္းေတာ့မွာပါ။ မိုးလင္းမွပဲ
ေနေရာင္ျခည္ မခို႔တရို႕ေလးနဲ႔ အိမ္ျပန္အိပ္ေတာ့မယ္ဗ်ာ..။
အေမဆူလည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အေမွာင္ကို
အေမ့ထက္ပိုေၾကာက္ရတယ္။
